De Hoëgne ging onstuimig te keer


Rustiek fiets-en wandelpad Pré-Ravel op oude spoorweghelling

De toegang van de Vallei van de Hoëgne

In tegenstelling met de wandeling van de Ninglinspo die ons in het najaar zo erg ontgoochelde omdat er geen water was ,toonde de wandeling naar de vallei van de Hoëgne een echte apotheose van de onmetelijke kracht van stromend water. Het is er oogverblind mooi.

Het was een spectaculaire ,oorverdovende ervaring en avontuur.
Het riviertje Rû de Poleur dat samenvloeit met Rû d’Herbofaye krijgt vanaf dat moment de naam Hoëgne. Eerst is het nog een kabbelende rivier maar voorbij Hockai stort de rivier zich naar beneden van het plateau van de Hoge Venen en krijgt bij hoge waterstand het uitzicht van een wildwater rivier tot echte bergrivier.

We vertokken op de pré-Ravel een rustieke oude treinbedding die men behouden heeft en veranderd in een fiets- en wandelpad dat 15 km lang is. We wandelde dit pad als een opwarmertje in gietende en niet ophoudende plensbuien.We zagen de Hoëgne beneden in de vallei stromen.en volgden de wegwijzers met blauw kruisje.Men kan aan de eerste brug al afbuigen naar de pré-ravel maar wij wandelen de oude spoorweg eerst af tot we gehucht Belleheid waar we afdaalden naar het diepe dal van de HoëgneHeel die tijd werd ons geduld op de proef gesteld want we zagen vanaf doorkijkjes rechts van ons in de diepte de Hoêgne stromen.Beneden gekomen volgenden we de rivier stroomopwaarts inplaats van stroomafwaarts en komen talrijke waterversnellingen en watervallen tegen die nu veel beter tot hun recht kwamen.We zien aan beiden kanten van de bergflanken watervalletjes naar beneden komen maar dat waren kleine niemenddalletjes in vergelijking over wat volgen zou.Het onophoudelijk gedonder van het water dat zich met oorverdovend geluid naar beneden stort
aan de Pont 1899 -1999′Het woeste in de omgeving bestaat hier door steile hellingen begroeit met loofbossen van eik en beuk.Er leven veel zangvogels,spechten uilen en roofvogels.Maar in de gietende regen lieten ze zich niet zien Een waterspreeuw zag ik wel maar was met te vlug af want moest fototoestel uit zijn regenjasje halen en om de haverklap de lens op poetsen


Het pad dat we volgen loopt bijna de hele tijd langs de rivier en is een aaneenschakeling van vlonderpaden,stukken rots,houten trapjes een bospad dalend en klimmend en boomstambruggetjes.

De Hoëgne raast langs of onder ons heen met gedonder en gebulder.Grote rotsblokken die in de beekbedding liggen zorgen voor ontelbare knappe watervalletjes “cascatelletjes genoemd of zijn door de hoge waterstand volledig onder water verdwenen.Hier loopt ook een GR routepad.De omgeving is er zo ruw en woest.In de 19 de eeuw werd voor het eerst een wandelpad en bruggetjes aangelegd in deze natuurlijke wildernis.
Er zijn watervalletjes met klinkende namen zoals “Cascade Leopold II”Cascade Marie-Henriette”We moeten vaak van de ene naar de andere oever met trapjes en bruggetjes maar het is er zo oogverblindend mooi.
Het was een aaneenschakeling van schitterende natuurpareltjes .Het is hier vaak heel druk maar soms ben je er helemaal alleen zoals wij in de gietende regenWe verlaten de wandeling langs een poortje over gecementeerde fantasiebrug”Passerelle du Centenaire.Gelukkig is er de brug want want de doorsteek van de Hoëgne met deze waterstand en het bulderende ,kolkende water dat alles met zich meesleurt was nu erg gevaarlijk. Na 10.5km was onze wandeling in een stuk ongerepte natuur voorbij.Het spectakel waar we nu getuigen van waren is niet zo gauw in deze uitvoering te beleven

 

Ninglinspo een erg vermoeiende wandeling

Klikken op de foto’s om te vergroten

Zonnige maar koude dag: loofwoud langs de Ninglinspo

Een gevarieerde wandeling tussen 2 riviertjes de Ninglinspo en de Chefna Normaal is de Ninglinspo zeer onstuiming maar nu was er op plekken zelfs geen water.
Er wordt voordurend van kant gewisseld zodat men steeds andere indrukken krijgt van het door erosie gevormd landschap.Hier heeft het water een loop voor het water uitgeslepen

Het is een echt avontuur met  een traject over rotsen en bruggetjes.

Veel kleine watervalletjes die zich in waterbekkens werpen met met  stemmige namen zoals”Het bad van Diana,Total Chaos en andere voor zich zelf sprekende namen.

Een waterbekken dat op sommige plekken een meter diep is

De bedding is bezaaid met grote grillige  kwartsiet rotsen waar het water op breekt.

Soms moet men over rotsen kruipen door zich goed vast te klampen aan touwen en kabels bevestigd in de rotsen

.Na een wandeling van een uur kwamen we aan een viersprong waar we ons erg moesten concentreren want we moesten van blauwe rechthoek overschakelen op blauwe driehoek om nadien de rode ruit te volgen.

Eens boven dalen we terug af.Het water kan hier tumultueus zijn maar daar er praktisch geen water was ,ontbrak het geweld van dalend, gutsend wild water. Dat was 20 jaar geleden wel anders.De wegen waren vermoeiend en soms wat glad. Het was een prachtige wandeling 6.5 km lang waarover men 2u 45 min doet.

Op een boogscheut van de Stad

Ik beloofde jullie nog de mooiste plekjes te tonen van het rivierenhof maar kon het niet doen omdat mijn blog vol was.Ik toon ze jullie nu op mijn nieuw blog en hoop dat jullie  er ook nu nog  kunnen van genieten.