Onverwachte ontmoeting.

Het fijnst wat me kan overkomen is een onverwachte ontmoeting en die viel me te beurt dit jaar op 5 januari in Oostende.Ik maakte een lange strandwandeling en ging ook op verkenning op de Westelijke strekdam.Er stond vrij veel wind en de zee was ontstuimend en deed water opspatten.Ik stond dit schouwspel een lange tijd te bekijken en merkte plots iets donker op in het water dat al gauw verdween in het schuim van opspattende baren.Even nadien zag ik het weer een donker kopje verscheen.

Mijn hart maakte een een sprongetje..Ik wist het zeker dat ik een zeehondje had gezien.Ik bleef naar de horizon turen en spotte het diertje opnieuw.

Het zwom richting strand.Ik zag zijn kopje met grote zwarte ogen,zijn neusgaten en snorharen.Door de ruwe zee werd hij terug zee- inwaarts geduwd en bereikte hij het strand niet .

Ik bleef het gebeuren  maar bekijken en zocht hem telkens terug als hij kopje onderging. Mijn dag kon niet meer stuk. Er zijn nog  zo’n 6000 zeehonden in de Noordzee en Waddenzee en ze staan op de Rode Lijst van zoogdieren.

Mannetjes zijn groter dan de vrouwtjes.De mannetjes kunnen 26 jaar worden en de vrouwtjes 32 jaar.We kunnen zeehonden herkennen aan de kleine ringvormige vlekjes op hun huidDe mannetjes zijn donker met lichte vlekjes en de vrouwtjes licht van kleur met donkere vlekjes.Met de lange gevoelige snorharen voelen ze de waterbeweging van een zwemmende vis aan

Ik laat jullie hier mee genieten van mijn onverwachte ontmoeting

Advertenties